|
| |
          
OVERLEDEN
BEEST
Ik heb een "beest". Niet zomaar een beest, maar een stokoude Sheltie.
Haar naam is "Fitfull’s Look A Fistful Of Dynamite", roepnaam Resi (Skeldale
Azzaro in Blue x Fitfull’s It’s Me You Are Looking For) . Ze is bij mij
geboren op 16 oktober 1991, ja u leest het goed, ze is nu 17 jaar en 8
maanden terwijl ik dit vertel.
Ondanks een jaren geleden gestelde diagnose dat ze een hartruisje had
(of liever gezegd zou hebben) is daarvan niets te merken. Ik loop ’s
morgens met de andere honden (haar dochter en kleindochter en 3
Schipperkes) ruim een uur in het bos. Zo lang kan ze niet meer mee; dat
zou een soort martelgang zijn want de paden zijn bezaaid met takjes en
dat kunnen haar doorgezakte voetzolen niet meer verdragen. Haar tenen
zijn ook niet om aan te zien, die staan alle kanten uit behalve de
goede. Ik houd de nagels goed kort en knip geregeld de haren tussen de
zooltjes weg en zo loopt ze nog elke ochtend apart mee naar het Bolwerk
bij mij aan de overkant. Dat is een wandelingetje van ongeveer 20
minuten, wel aan de lijn uiteraard, en dan heeft ze het weer gehad. Soms
gaan we ’s middags nog even maar dan de andere kant uit, ziet ze weer
wat anders. Je bent er veel tijd aan kwijt want ’s middags ben ik ook
een uur met de honden weg en als je dan terugkomt staat ze, net wakker
geworden, met een gezicht van "nu ik weer".
Toen ze 16 jaar was werden er nog even 2 kiezen uit haar mond
verwijderd. Wat was ik zenuwachtig en dacht "die zien we nooit meer
terug", maar Gerrit de dierenarts bleek toch een knappe dokter te zijn.
Een half jaar later kreeg ze in het bos ineens een klein
hersenbloedinkje, op zondag uiteraard. Gerrit had geen dienst en ik werd
doorverbonden met een plaatselijke "koeienknuppel". Die wist te
vertellen dat de symptomen inderdaad een hersenbloedinkje was en dat
daar niks aan te doen was. Dat schoot lekker op, daar heb je wat aan. Ik
keek eens in mijn homeopatische toverdoos en ja hoor, daar stond het
flesje nog tegen hersenfalen zoals ik het altijd maar noem. Elk uur 10
druppels, later 3x per dag. Na een half jaar volstond ’s morgens 3
druppels en dat ging goed. Ze werd erg hardhorend en op het laatst zelfs
hartstikke doof. Vanaf pup leer ik mijn honden reeds om gebarentaal te
begrijpen; daar heb je later veel profijt van. Haar naam Resi kon ze
niet meer horen en daarom riep ik heel hard "beest" en dan kwam ze heel
blijmoedig op me af. Ze dacht dan direkt aan eten en begon dan flink te
schetteren want elke dag je vleesmaaltijd krijgen is een feest.
Vanaf de winter liepen we op het Bolwerk onder escorte van een grote
vloot eenden en meerkoeten. Die werden zó tam dat ze het in stukjes
gesneden brood naast de voeten van "mijn beest" wegpakten. Op het
Bolwerk staan ’s zomers veel kampeerders met tenten en in gehuurde
bootjes wordt ook veel geslapen. Zodra de eenden en meerkoeten ons in de
verte zien, komen ze al fladderend en waggelend aanstormen, dit tot
grote hilariteit van de kampeerders, meestal Duitsers. Je ziet ze denken
"zoiets geks hebben we nog nooit gezien". Laatst was er een mevrouw en
die meende zeker te weten dat ik een pup bij me had. Toen ik vertelde
dat ze bijna 18 jaar oud was viel ze bijna steil achterover. Ze had zelf
een Collie en dacht daarom dat Resi een Colliepup was. Dat ze er niet zo
oud uitzag komt omdat ze een blue merle Sheltie is.
Ik ben in de verleden tijd overgegaan want het onvermijdelijke is
plotseling gebeurd. Op 31 juli jl. is mijn oudje overleden. Ze kreeg een
vreselijke epileptische aanval waar ze niet meer uitkwam. Direkt mijn
dierenarts gebeld en tot mijn ongenoegen kreeg ik een keuzemenu, nooit
geweten. Ik was razend want als je met 1 hand je hondje probeert vast te
houden en met de andere je dierenarts aan de lijn denkt te krijgen,
krijg je tegenwoordig een menu. Daar is het laatste woord nog niet over
gesproken. De andere dierenarts was er wel en samen met mijn
wandelmaatje, die ik direkt gevraagd had om te komen, waagde ik me – als
bijrijder – aan een soort dodemansrit. Ik zei nog "je trapt je auto de
darmen uit z’n lijf" maar ze bleef laagvliegen. Zonder kleerscheuren
arriveerden we in de kliniek waar men al op ons stond te wachten.
Eindelijk hield het vreselijke schokken op na het laatste prikje.
De andere honden hebben netjes afscheid van haar genomen. Vanwege het
warme weer had ik haar in een doos in de kelder gezet. Niemand taalde er
meer naar, behalve haar kleindochter Rachèl. Voor haar moest ik 2x de
kelderdeur openen. Ze moest nog even kijken; niet dat ze iets zag want
de doos was dicht, en toen was het goed. Op 8 weken na 18 jaar geworden,
wie had dat ooit gedacht. Het is een groot deel van je leven dat
weggevallen is. Zo’n lief hondje vergeet je nooit meer. Het is fijn dat
ik nog haar tri dochter heb en haar sable kleindochter.
"And when I stand alone. Outside the forest. Lord I pray that I may
hear her little bark. To lead me through the unknown dark"
W.T.
|
|
