KAN HET NOG MOOIER!?

foto's: fotostudio Holst-Losser

Met deze kop bedoel ik meer dan er staat! Laat ik bij het begin beginnen: toen ik tien jaar geleden werd getroffen door een ernstig hartinfarct en na een snelle dotter behandeling gelukkig weer zo goed als nieuw het leven instapte, heb ik mijn leven inderdaad "vernieuwd". Na overleg met mijn werkgever ben ik 50% gaan werken en deed ik iets wat ik al heel lang graag wou: ik kocht een hond! En niet zomaar één, nee, ik had inmiddels alle bekende hondenboeken doorgelezen op zoek naar een ras. Op het laatst zaten er allemaal briefjes tussen bladzijden waarop een hond die mij wel wat leek. Dat werden er steeds minder, tot er uiteindelijk twee overbleven. Op nr. 1: de Bordercollie, en op nummer 2: de Sheltie, of te wel een Shetland Sheepdog.

En dat had z'n redenen. Ik had heel goed de raskenmerken van beide hondenrassen bestudeerd en kwam tot de conclusie, dat je voor een Bordercollie eigenlijk vee moest hebben, wat mij ook door de pupbemiddeling werd verteld. En nu moet je me niet verkeerd begrijpen en denken; oh, maar dat mens wou eerst een Bordercollie en toen dat niet kon nam ze "maar" een Sheltie, absoluut fout gedacht!! Ook de Sheltie is op het werkvermogen en karakter uitgezocht!

Ik citeer uit Toepoels: Ðe enorme 'will to please' maakt van hem een ideaal hondje voor behendigheid, obedience en dergelijke, dat uitstekende prestaties levert. Een kleine langharige werkhond van grote schoonheid !

Mijn eerste Sheltie "Shadow" kwam. En een wereld ging voor me open! Ik vertel altijd aan iedereen dat mijn (tweede) leven is begonnen met een Sheltie. Puppycursus, GG- cursussen, wandelen (de eerste 100 kilometer van het Pieterpad) en heel veel enorm leuke contacten. Shadow overleed op drie en een half jarige leeftijd, de zaterdag nadat ik donderdags mijn laatste chemokuur had. ( Er was inmiddels borstkanker geconstateerd, waarna ik na amputatie ook chemo en bestralingskuren moest ondergaan) en toen stortte mijn wereld pas echt in! Ik heb in jaren niet zoveel verdriet gehad als toen!

Inmiddels had ik (toch!) mijn eerste Bordercollie gekocht; Wicky. En doordat ik tijd had om wat met haar te gaan doen, ben ik gaan meelopen met een schaapsherder uit de buurt, eerst een dagje, toen twee en steeds meer. En al doende heb ik het vak geleerd. Dat heeft er uiteindelijk na veel omwegen toe geleid dat ik inmiddels een eigen kudde van 150 Drentse heideschapen (oude type) bezit. Maar dat is een ander verhaal!

Toen Shadow er niet meer was, was het enorm stil en leeg in huis, ondanks het feit dat Wicky er was. Na een tijdje ben ik gaan bellen met Sheltiefokkers; een nieuwe Sheltie moest er komen! Maar dan wel één die deed waar ze in het land van herkomst en oorspronkelijk voor gefokt zijn: werken bij vee. En waar vind je zo één?! Tijdens de gesprekken die ik had vroeg ik naar het hoed- en drijfvermogen van de ouders en tot mijn verbazing waren er weinig tot geen fokkers die daar op letten! Karin Vrieswijk wel; haar Ayla dreef de kat en vogels. En dat was voor mij een reden om bij Karin een hondje te bestellen.

En zo kwam Cubie in mijn leven. Al gelijk de eerste dag dat we haar thuis hadden ging ze mee, naar waar ik heen ging; de schapen. Het werd voor Cubie de doodnormaalste zaak van haar leven: Bordercollies en schapen. Als pup hing ze altijd aan de staart van Wicky, en maakte daaraan vast haar eerste outruns (een outrun is de "run" die een Bordercollie maakt om de schapen in de omtrekkende beweging op te halen). Ze had heel snel in de gaten waar het om draaide, leerde heel snel. Ik kan me goed herinneren dat ik Karin en Andries belde, iedere keer als ze weer een "stapje" verder ging en uiteindelijk zelfstandig kon worden ingezet bij het hoeden. Langs het pad naar links en rechts en achter de kudde na een dag hoeden op de terugweg naar de kooi! Cubie was mijn trots! Was, ja, want vorig jaar juli hebben wij haar, heel intens verdrietig, tijdens een kijkoperatie, niet meer uit de narcose laten ontwaken. Ze moest nog zes jaar worden. Er was een enorme levertumor bij haar ontdekt.
En dan…… is er een leven zonder Sheltie? Voor mij niet! Er zou een nieuw roedelgenootje komen, maar nou nog ff niet. Ik had de tijd om te rouwen en afscheid te nemen zó nodig. Mensen die ons goed kennen vonden het altijd zo’n mooie "aanvulling en toevoeging" aan onze roedel, ze hoorde zo onlosmakelijk bij ons.
Tja, en dan loopt het leven zoals het loopt……..

Inmiddels had mijn vriendin, Wilma Hartmann, gelukkig besloten geen Chihuahua te kopen, maar een Sheltie. De fokster die haar een pup beloofd had, besloot om de pup zelf te houden (achteraf maar goed ook) en via via kwam ze terecht op de lijst van Lucia Essers, die nog één teefje te koop had. En zo reden wij op een goede dag naar Geilenkirchen; een heel eind met veel verkeersopstakels!

En wat ik daar aantrof; mijn hart brak! Zo veel enorm vrije èn mooie Shelties had ik nog nooit bij elkaar gezien. En dat van één fokster! De herinnering aan Cubie kwam heel sterk boven, ik was enorm emotioneel, maar wist gelijk: van deze fokster komt mijn volgende pup! Ik stond ook al bij een aantal andere foksters op de lijst, maar op een of andere manier moest het zo zijn dat er steeds wat afviel.

Ik ben in de overtuiging dat dat wat goed voor je is, gebeurt. Doordat er om wat voor reden dan ook, een verschuiving plaats vond in de lijst van pupkopers bij Lucia, kreeg ik (bijna op mijn verjaardag; wat een cadeau ) telefoon van Lucia dat er van de negen puppen uit drie teven, een teefje voor mij bijzat!! Youpie! Wat een cadeautje.

Ja, Youpie, want ik had inmiddels Laisha, het hondje van Wilma, van dichtbij beter leren kennen. Zó vrij en zó ondernemend en zó nergens bang voor; zó hoort een Sheltie te zijn en van de fokster van dit hondje krijg ik er ook een! Ik was inmiddels aan een Sheltie toe!

De eerste keer dat Rob (mijn andere helft) en ik bij Hein en Lucia zijn wezen kijken naar onze Jolie, vergeet ook Rob nooit. Hein pakte Jolie uit de puppyren, zette haar op de grond, waarop ze met opgeheven staart Rob begroette!! Zoals al hun honden; vrij en vrolijk. Lucia vertelde dat er een aantal van hun honden drijven, de één de vogels, de ander de koeien die in de wei lopen. Dus ik heel hoopvol, doch sceptisch……we zullen wel zien. (Daar staan de Twentenaren een beetje bekend om; kiek'n wad 't wod).

En zo ben ik op verzoek van Wilma begonnen met de training van Laisha, jawel; bij schapen! En ik stond erbij en keek ernaar…..met tranen in m'n ogen en een brok in m'n keel;…dit is wat ik wil zien van een Sheltie! En ik durf het uit eerbetoon aan mijn Cubie eigenlijk haast niet uit te spreken, maar eerlijk is eerlijk; Laisha is beter! Ze houdt de schapen van nature bij elkaar, ook als er één van de koppel weg wil. Ze is echt aan het werk. Ik denk op dit moment als enige Sheltie in Nederland! En zeg nou zelf, ze is bloedmooi, goed gebouwd, en ze werkt zoals het een Sheltie betaamd! KAN HET NOG MOOIER?!

Is het belangrijker dat een Sheltie alleen op shows uitkomt en goede resultaten boekt met betrekking tot schoonheid?! Of mag het allebei? We fokken toch een Shetland Sheepdog?! Vanwaar de naam: sheep-dog? Da's toch niet alleen voor de show!? Laten we met z’n allen dat totaalbeeld met de fokkerij alsjeblieft niet uit het oog verliezen. We fokken een kleine langharige werkhond met een grote schoonheid, het éne mag niet los van het andere gezien worden, het gaat om het totaal!! En als er mensen zijn die een hondje willen fokken puur voor de show; lees Toepoels eens, daar staan wel wat rassen in die daaraan voldoen……

En ik heb veel vertrouwen in de toekomst, ook in die van onze Jolie.

Mieke Boode, Schaapherderin