|
| |
       
Angstig avontuur
Een verhaal over een papegaai hoort eigenlijk op een kynologisch website
niet thuis. Toch wil ik u deze griezelige ervaring niet onthouden. Bij
de vele telefoontjes over Shelties die binnen komen, komt het gesprek
ook dikwijls op vogels. "Beestachtigheid" (Zeeuws voor liefde voor
dieren, zoals ik laatst een Zeeuwse mijnheer hoorde uitleggen) zal ook
wel het houden van vogels inhouden, want heel dikwijls komen er
vogelgeluiden door een binnenkomend gesprek over Shelties heen: Een
fluitende kanarie, een kletsende parkiet of een pratende papegaai. De
mijne blaast dan veelal ook zijn deuntje mee en ik moet dan wel eens
uitleggen, dat ik geen kamer vol mensen heb, want de verhalen, die mijn
Lotje houdt, zijn legio.
 Goed,
onze Grijze Roodstaart Lotje is al 30 jaar bij ons. Ze kwam hier binnen
als jonge vogel en heeft de eerste 15 jaar van haar leven niet veel
anders aan geluid voortgebracht dan fluiten en een enkel woordje. Ze is
zelden kwaad, erg tam en zit het liefste op mijn schouder kopjes te
geven. Wat niet lang vol te houden is, want ze houdt zich in evenwicht
met gekromde nagels en dat is geen prettig gevoel. Dat het een "ze" is,
ontdekten wij zo'n 15 jaar geleden, toen ze op een dag een ei
produceerde. Met veel misbaar, maar het kwam er toch uit en sindsdien
doet ze het geregeld.
Onder in de kooi ligt een ijzeren rooster. De bedoeling daarvan is, dat
de vogel nooit over de bodem door zijn eigen vuil kan lopen. Ons Lotje
had de laatste tijd de gewoonte op haar onderste stok te gaan zitten,
het rooster op te lichten en het dan met een geweldige klap weer te
laten vallen. Ik liet haar maar begaan, als ze dat nou leuk vond.
Op een avond waren we allemaal even de deur uit geweest, zo'n anderhalf
uur lang ongeveer. Toen we thuis kwamen liep ik, waarom weet ik niet,
naar de kooi van Lotje toe. Geen vogel te zien. Dichterbij gekomen zag
ik, dat ze onderin zat, doodstil, met haar kopje naar beneden. Hoe ze
het voor elkaar heeft gekregen, is ons een raadsel, maar ze had
kennelijk weer het rooster laten vallen en was toen zelf meegeduikeld
met haar kopje naar beneden. Dat zat ze dubbel gebogen tussen de rand
van de kooi en het rooster en ze drukte de hele zaak met haar eigen
gewicht naar beneden. Het is dan niet gemakkelijk op kalm te blijven. We
hebben de bovenkant van de kooi er af gehaald, heel voorzichtig het
rooster opgelicht en daar kwam ze met haar kop omhoog en zei
enthousiast: "Hoi!". Er kwam een grote hoeveelheid slijm uit haar
neusgaten, ze zat wat beduusd op haar stok een tijd lang en heeft een
dag niet gegeten, maar herstelde zich toch weer vlug. Het idee dat we
langer weggebleven konden zijn is zo naar, dat we daar maar liever niet
aan denken.
Een angstig avontuur met een lid van de familie, dat al 30 jaar in een
uitgebouwd raam vlak bij de plaats, waar we altijd zitten, op een stok
zit. Ik heb geen rooster meer in de kooi. Dan moet ze maar door het zand
onderin sjouwen en vieze pootjes krijgen. Ze zit nu met een lief
stemmetje naar me te roepen, want ze hoort me wel, maar kan me niet
zien. Het "Hallo" wordt afgewisseld door verleidelijke fluitjes. Die
Lot, ik hoop haar nog lang hier te hebben, men zegt, dat een papegaai
wel 100 jaar kan worden!N.J.C. R-v.L. |
|
