SASSAFRAS
Onweersbuien kunnen gevaarlijk zijn en dat geldt dan niet alleen voor
staten als Kansas of Texas. Dat gedeelte van Amerika wordt soms het
"Tornadostraatje" genoemd. Nee, zelfs in het Zuiden kunnen zulke
onweersbuien vernietigend zijn en dat was iets, wat Ron Thompson maar al
te goed wist. Slechts een paar jaar tevoren had hij veertien stuks van
zijn vee verloren door de bliksem, toen ze waren gaan schuilen onder de
grote oude eikenboom in de wei waarin ze graasden.
Het was een hete en zwoele dag, zo goed als windstil, precies zo'n dag
waarop er onweer kan komen. Al een paar uur lang had Ron cumuluswolken
zien ontstaan, toen hij onderweg eens om zich heen keek. Toen hij achter
het stuur zat van zijn tractor en langs zijn huis naar de stal van het
vee reed, zag hij "Sassafras", de Sheltie van zijn dochter Megan, naar
hem kijken vanuit het overdekte portaal van de veranda. Het was zo'n
anderhalf jaar geleden, dat Megan haar ouders gesmeekt had om een hondje
van haarzelf, een hondje waarmee ze kon trainen en waarmee ze iets kon
bereiken. Ron en zijn vrouw Dorothy waren dol op hun kleine meisje en ze
had de Sheltie voor haar verjaardag gekregen. Ron had een zeer speciale
hond voor haar willen kopen en hij wist zeker dat hij daarin was
geslaagd, toen hij het stralende gezicht van zijn dochter zag. En nu zag
de hond er net zo uit als de showfoto's in de rastijdschriften, keurig
geborsteld en verzorgd.
Een frisse koude wind, die werd gevolgd door het aanrollend gegrom van
de donder verstoorde zijn gedachten. Hij zag dat naar het noorden toe de
wolken donker en dreigend werden. Er was tijd genoeg om het vee binnen
te brengen, maar de verspreide donderwolken, die de hele dag al gedreigd
hadden, kwamen nu dichterbij. En Dorothy en Megan waren die dag naar de
stad gegaan om te winkelen en boodschappen voor hem te doen.
 Ron
opende de hekken naar de wei die naast de stal was gelegen en maakte wat
balen hooi los om daarmee de koeien naar binnen te lokken. Hij gebruikte
zijn tractor alsof het een paard was en reed de wei in om het vee naar
binnen te brengen. Zijn koeien waren er aan gewend om achter de tractor
aan de omheining bij de stal in te gaan, net voordat het donker zou
worden. Maar koeien zijn gewoontedieren. Het was nog pas halverwege de
middag, veel vroeger dan dat ze gewend waren om naar binnen te gaan en
de aanrollende donder zorgde er voor dat ze nerveus werden. Hun instinct
gaf aan dat ze een schuilplaats moesten zoeken en de schuilplaats
waaraan ze op dat moment de voorkeur gaven was onder de oude eikenboom.
Het lukte de boer twee keer om het koppige vee in de richting van de
stal te krijgen - maar hij zwaaide op een hulpeloze manier teleurgesteld
met zijn hoed, toen ze terug renden naar hun toevluchtsoord onder de
knoestige boom.
Vanaf haar plaatsje in het portiek van de veranda had Sassafras de
vruchteloze pogingen van haar baas bekeken. Net zoals het vee voelde ze
het onweer aankomen. Bijna elke avond had ze er naar gekeken hoe de
koeien voor de nacht werden binnen gebracht en ze wist wat haar baas
probeerde te doen. Ze was onrustig door het onweer, dat dichterbij kwam
en al luider werd en door de teleurstellende pogingen van haar baas om
het vee naar binnen te krijgen. Sassafras begon tegen de deur op te
springen.
Iemand had de klink niet goed dicht gedaan en de deur zwaaide open. Als
een goud-en-witte flits dook Sassafras naar buiten. Haar sierlijke witte
voetjes leken de grond nauwelijks aan te raken, toen ze over het
stoffige pad van het boerenerf de wei in schoot.
De boer schrok tijdig op van zijn verwoede pogingen en zag de geliefde
hond van zijn dochter de wei in rennen. Hij begon haar te roepen en
wilde Sassy terug in het huis hebben, voordat ze helemaal vies zou
worden of de koeien nog banger zou maken, zodat hij ze dan helemaal niet
meer binnen zou krijgen. Maar toen gebeurde er een wonder. De Sheltie
was niet alleen bezig met rond rennen en blaffen en zich zodoende als
een lastpost te gedragen. Helemaal niet. Met haar kopje naar beneden en
haar lichaam laag op de grond naderde ze koeien, dwong ze zo niet te
bewegen door ze aan te staren. Toen ze deze onverwachte bedreiging onder
ogen moesten zien begonnen de koeien weg van de hond te bewegen en
gingen zo naar de paar koeien toe die de boer met zijn tractor in
bedwang had kunnen houden. Eén van de koeien, een ouder en dominant
dier, ontsnapte en ging terug naar de schaduw van de veilige eikenboom.
Sassafras was in een flits achter haar, keek het koppige dier dreigend
aan en dook instinctmatig weg om geen schop te krijgen. De koe draaide
zich om en ging terug naar de stal.
 Grote
regendruppels begonnen te vallen toen het vee haastig de stal probeerde
binnen te stormen, dichtbij de man en de tractor, van achteren opgejaagd
door de hond. Met een diepe zucht van opluchting sloot de boer het hek,
zodat ze geen pogingen meer konden doen om terug te gaan. Nu waren ze
veilig. Binnen in de stal begon het vee te loeien en angstig rond te
lopen toen het onweer losbrak. De regen trommelde op het dak en de
bliksem zorgde beurteling voor licht en donker, zodat de koeien steeds
even angstig starend verlicht werden. De boer keek met nog meer respect
neer op de hond van zijn dochter. Sassy ontmoette zijn blik met een
grijnzend honds lachje, nog nahijgend. Haar pas geborstelde vacht was
vuil en nat. Zwarte plekken zaten in de elegante franje van haar
voorpoten en ze stonk behoorlijk naar koeienuitwerpselen.
De fokker van Sassafras had gezegd, dat Shelties oorspronkelijk gehouden
werden om de schapen uit de tuin van de eigenaar te houden. Sassy had
vandaag veel meer gedaan dan het bewaken van de tomaten! Maar Ron had
het hondje gekocht omdat zijn kleine meisje een mooie hond wou hebben en
Sassafras, met haar roodgoud en witte langharige vacht, was beslist
opvallend. Maar ze had er deze middag voordat alle opwinding was
begonnen wel beter uitgezien. De ruwe eeltige vingers van de boer
liefkoosden het natgeregende hoofdje van de Sheltie en haalden zachtjes
wat modder achter haar oortje vandaan. Ja, hij had de kleine Sheltie
gekocht als een mooi hondje voor zijn dochter. Maar ze had er nooit,
stinkend naar de koeien en onder de modder, beter uitgezien dan nu.
Sassafras draaide zich naar hem om en accepteerde dankbaar zijn
aanraking, want dat was iets wat haar toekwam.
Jan Hertz, Westcoyne Shelties,
Pacesetter mei/juni 1998
|
