TWEE NESTEN TEGELIJK

Een tijd geleden zag ik een film over een roedel wolven waarin twee wolvinnen tegelijk welpen hadden. Nu blijkt het zó te zijn dat alleen de dominante wolvin welpen mag hebben en de rest niet. Het liep dan ook slecht af met de tweede wolvin: ze werd verjaagd en ze koos ook inderdaad het hazenpad. Ik dacht ineens terug aan die film toen ik in augustus twee nesten tegelijk had. Rientske kreeg voor het eerst pups en Dancer kreeg nog een nestje, echter met de belofte dat het er nu meer dan één zou zijn. Voor Rientske had ik de kamerkennel met werpbak in de zeer ruime keuken gezet en Dancer, die natuurlijk al volleerd was, kreeg een noodkennel in de kamer. Natuurlijk denk je als mens altijd net verkeerd want Rientske moest en zou in de kamer werpen terwijl Dancer geen genoegen nam met het best wel fraai uitziende noodhok. Rientske wierp vrij snel haar pups. Een paar uur later maakte Dancer aanstalte om te gaan werpen. Snel had ik Rientske met haar pups overgeheveld naar de keuken. Toen was er van teruglopen naar de kamer uiteraard geen sprake meer. Vroeg in de nacht wierp Dancer twee pups. Dat was een feest voor haar, weer eens iets anders dan steeds maar één pup. Dancer is in het bezit van grote zevenmijlslaarzen en die trekt ze dan ook geregeld aan. Ze zou wel even orde op zaken stellen en met grote passen liep het opperhoofd van de boerinnenbond naar de keuken. Ze holde regelrecht de kennel van Rientske binnen en wilde een pup weggrissen. Rientske, totaal beduusd, zat dat even te bekijken en wist waarachtig niet wat ze moest doen. Ik haalde Dancer er onmiddellijk uit en sloot de kennel. Dancer holde direkt naar haar eigen pups en de rust was weergekeerd, dacht ik. Ze liet haar pups rustig drinken en toen deze heerlijk tevreden in slaap sukkelden moest ze acuut weer naar de keuken. Ja, nu had ze pech want de kennel bleef gesloten. Rientske begreep nu wel wat de bedoeling was van Dancer en wachtte haar niet bepaald vriendelijk op. Dancer begon heel driftig te blaffen en Rientske ontpopte zich als en felle moeder; ze beet in de spijlen en begon al likkebaardend vals te zingen. Dancer heeft als specialiteit dat ze zeer fraai door de neus kan fluiten en dit werd dan ook met volle overgave gedemonstreerd, maar Rientske capituleerde niet. De volgende dag bleek een pup van Rientske niet voldoende te drinken. Dancer was weer behept met een overvol melkpakket en om dat te doen slinken mag je daar natuurlijk niets opsmeren. Ik was al bezig geweest om het elk half uur uit te melken en dat ging prima. Wat een geluk dat ik twee moeders had want zeven keer per dag legde ik de pup van Rientske bij Dancer en die was helemaal in de zevende hemel, wat een weelde ineens drie pups. Maar ik had buiten de waard gerekend want Dancer wilde hem helemaal niet meer afstaan. Als de pup weer naar de eigen moeder kon griste ze hem bijna uit m'n handen. Ik nam steeds een groot stuk brood mee, legde dat aan de andere kant neer terwijl ik gelijk stiekem de pup weer meenam. Na drie dagen ging alles goed bij de moeders en hoefde de pup niet meer te verhuizen. De verstandhouding werd er niet beter op. Dancer bleef volhouden dat Rientske geen pups behoorde te hebben. Tegelijk los door het huis lopen ging niet want dan vlogen ze elkaar aan. In die tijd had ik er zelf bijna het heen en weer van; hier de deur open en daar de deur weer dicht. Na acht dagen heb ik beiden aangelijnd en ging met ze naar de overkant op het grasveld. En zie daar het wonder: ze begonnen samen uitzinnig te rennen en te spelen. Bij thuiskomst konden ze gewoon los door het huis lopen. Alleen bleven de kennels gesloten want Dancer gaf het nog niet op maar toch is Dancer ook niet weer het type wat je later als initialen in de krant terugziet. Toen de pups vier weken oud waren konden ze bij elkaar, dat scheelde een hoop werk en geloop. Het was nog wel opletten met zogen want Rientske was niet van plan de sable pups van Dancer ook maar één druppel melk te geven terwijl Dancer juist haar best deed om ze alle vier te zogen. Als communicatiemiddel diende het neusfluiten en binnen een mum van tijd had Dancer ze weer alle vier aan haar melkpakket. Soms had Rientske toch een sable pup aan haar pakket hangen maar als ze dat bewust zag draaide ze zich gauw om en liep weg. Bij het botten kluiven joeg Rientske de sable pups weg terwijl haar eigen tricolour pups alles mochten. Hoezo kleurenblind? De pups van Dancer waren veel kreatiever en ondeugender waardoor de pups van Rientske er weer veel van leerden. Dancer is ook niet bepaald een milieugoeroe te noemen, eigenlijk is ze een viespeuk en dat merkte je ook wel aan haar pups. Op een ochtend, tijdens de boswandeling, liep er een kat over een weiland. Dancer liep uiteraard voorop om hem te pakken. Het land was net volgestrooid met drijfmest en natuurlijk ging ze fors onderuit. De mest liep met stralen van haar lijf af en haar hoofd was werkelijk onherkenbaar, ze leek op een enge gnoom. Ze zat er helemaal niet mee en als de sloot in de buurt was geweest had ze toch niet het ruime sop gekozen dus zo goed en zo kwaad als het ging veegde ik haar af met gras, maar ze bleef toch een vette kroket. Bij thuiskomst kwamen haar pups gelijk op haar afrennen maar de twee van Rientske wisten niet hoe snel ze naar buiten moesten om frisse lucht te happen. Dancer ging op haar rug liggen en haar pups wentelden zich vol behagen over haar heen en toen had ik dus drie stinkende vetkleppen. Zo'n moeder, daar heb je nog eens wat aan ze konden er geen genoeg van krijgen. Op de achtergrond borrelde uit de radio een niks-aan-de-hand-muziekje. Beide moeders hadden later totaal geen vacht meer hoewel het bij Rientske het ergst was. Die leek sprekend op Tina Turner, die is ook altijd vrij schamel gekleed maar die doet het ekspres.

W.T.