WEER THUIS

"Elk voordeel heb z’n nadeel", een nog altijd veelvuldig gehoorde uitspraak van Johan Cruijff. Ik denk wel eens het omgekeerde: "elk nadeel heb z’n voordeel". Jarenlang heb ik met veel plezier meer dan één Sheltie thuis gehad en dat aantal is de laatste jaren geslonken tot slechts één. Het is echter wel duidelijk een feit, dat dit nadeel ook z’n voordeel heeft.

Met vakantie gaan was vroeger een toestand, want zo’n stel Shelties bij elkaar is niet gemakkelijk overal mee heen te nemen. Nu wij nog slechts dit éne schatje hebben, is dat geen enkel punt meer. Zo zijn we in de eerste weken van januari op vakantie gegaan naar Zwitserland, naar een plaats hoog in de bergen, waar we al vele jaren lang enkele weken doorbrengen. Vroeger stonden we veelvuldig op de lange latten, maar nu laten we dat aan onze kinderen over en maken lange wandelingen, tot groot genoegen van onze éne Sheltie Honey. Ze is nu ruim vijf jaar oud, wordt een tikje meer bedaard, maar is nog steeds een vrolijke Frans, als je dat zo zou kunnen noemen. Zo’n vakantie, waarin je alle tijd hebt om je met je hondje bezig te houden, doet je al die speciale Sheltietrekjes weer duidelijk opmerken.

De tocht er heen - bijna 1000 km - daar doen we een middag en de volgende morgen over. Ik zit dan achter in de auto met Honey naast me, want de brede voorbanken van vroeger zijn uit de tijd, daar kan ze beslist niet lekker haar plaatsje vinden. Natuurlijk wordt er spottend opgemerkt: "Je lijkt de Koningin wel, zo chique achter in de auto en manlief achter ‘t stuur". Maar dat is mij wel best, als het hondje maar comfortabel is. Vroeger werd ze wagenziek, maar dat is helemaal over. Ze gaat zoetjes liggen slapen en komt slechts overeind als er gestopt wordt. Bij een koffiestop onderweg krijgen we steevast de vraag van "Hoe oud is het hondje", want zo’n kleine Lassie kan toch nooit volwassen zijn. Ik laat me zelden meer verleiden tot een uitleg van dat het een ander ras is dan een Collie en dat ze precies de goede maat heeft, want mensen kijken meestal zo ongelovig dat je er achter komt dat een duidelijk antwoord weinig zin heeft.

We logeren onderweg halverwege de rit en dat laat ze zich rustig welgevallen. Gaat mee een hapje eten waarbij ze doodgewoon onder de tafel gaat zitten en eet op onze kamer rustig haar meegenomen hapje van het bekende merk met de R. Voor de rest van de vakantie krijgt ze de vacuüm verpakte hap vlees die overal te koop is, maar die ik toch van thuis mee neem, want je kunt nooit weten. Het merk R, dat diepgevroren is, is niet te vervoeren. Het alternatief geeft meer ontlasting, maar daar is dan niet aan te ontkomen. De volgende morgen ontwaakt ze vrolijk, plast buiten op wat plukjes gras en neemt haar plaats weer in naast mij achter in de auto. Minder gezellig voor mijn echtgenoot, de conversatie is ietwat moeilijk, maar het geheel verloopt best vredig.

Het laatste stuk naar boven heeft meer dan 35 scherpe bochten, maar alles ging weer naar wens en bij het hotel aangekomen stapt ze als een klein prinsesje uit en zegt oude bekenden minzaam gedag. We hebben al jaren dezelfde kamer en als we daar zijn gearriveerd, is ze op haar eigen terrein en produceert wat dreigende blafjes als er een vreemde binnen komt.

Het vervolg van de bijna drie weken daar is voor haar feest. ‘s Morgens vroeg heb ik de uitlaatbeurt en dan geniet ze heel erg: Diepe hopen sneeuw worden tot en met afgesnuffeld en door haar van een saffraankleurige plas voorzien. Iedereen in Zwitserland let er heel streng op, dat er geen ontlasting van honden blijft liggen. Er staan automaten waar je zakjes uit kunt trekken, andere jaren waren ze bruin maar deze keer had men een vrolijke kleur rood daarvoor bedacht. We worden als hondenbezitters geacht altijd zo’n zakje voor het grijpen te hebben, met de hand in de zak het geproduceerde op te rapen, zakje binnenste buiten en dan maar vrolijk doorwandelen met het slingerende rode zakje in de hand (wel dicht geknoopt!) totdat er een afvalbak te gebruiken is. Alles went tenslotte. Ik kan me voorstellen dat de Zwitsers - hoewel het toerisme daar een nationale sport is - niet blij zijn met de hoeveelheid hondendrollen die zichtbaar wordt als de sneeuw is gesmolten.

Iedere morgen gaan we na het ontbijt op stap voor een grote wandeling en Honey geniet extreem. Eerst in het hotelbusje dat ons naar de bushalte bracht, ze stuift naar binnen, gaat onmiddellijk op mijn schoot zitten om de weg af te gluren van links naar rechts. In de grote bus hetzelfde verhaal, zeer geconcentreerd naar buiten kijken of er ook een onregelmatigheid te bespeuren valt. Dan naar boven in de "Luftseilbahn". Boven gekomen zitten we lekker een tijdje in de zon en Honey blijft keurig onder de tafel gluren, uiteraard aangelijnd, naar alle benen die voorbij komen. We treffen het met mooi weer, dat is daar geen vast recept. Je bent wat hijgerig op 2000 meter hoogte, maar ook dat went. Aan de hond is niets te merken. Als er veel verse sneeuw ligt willen er wel eens klontjes ijs tussen de teentjes vast gaan zitten. Ze stopt dan met lopen en blijft staan met een pootje omhoog om bediend te worden. Een tube Zwitsal die we vroeger bij de baby’s met natte luiers gebruikten is dan een handige voorzorg. Na enkele weken weer terug thuis stapt ze rustig uit de auto en racet zodra ze de kans krijgt haar eigen tuin in om alles te inspecteren en doet alsof ze nooit weg is geweest.

Conclusie: Alle lovende eigenschappen die de Sheltie altijd worden toegedicht zijn waar: Ze zijn trouw, oplettend, schrander, de "will to please" is duidelijk aanwezig, ze willen eigenlijk altijd bij je zijn, zullen zelden op een vervelende manier om aandacht vragen en als ze dat wél doen, dan is daar een duidelijke reden voor. Men noemt wel eens één minder prettige eigenschap: ze blaffen veel. Maar vrijwel altijd hebben ze ook voor dat blaffen een duidelijke reden, alleen kan dat een reden zijn waar wij als mensen het niet mee eens zijn.

Iemand zei eens: "Laten we over al die goede hoedanigheden niet al te veel ophef maken, want het klinkt alles zo aanlokkelijk, dat het ras te populair zou worden en dat kan nooit goed voor het ras van de Shetland Sheepdog zijn". Daar zit een grote kern van waarheid in. Kijk maar naar de populariteit van de Collie, nadat de "Lassiefilm" was ontdekt. Gunstig is dat Shelties gewoonlijk geen erg grote nesten krijgen, een strop en een rem voor de broodfokkers dus.

De naam "Honey" heb ik niet zelf bedacht, ze heet officieel "Honeysuckle", Engels voor kamperfoelie. Maar het werd vanzelf "Honey", niet erg origineel maar wel duidelijk: Gewoon een zoet wezen en derhalve ook een trouwe kameraad!

Rebecca