ACHTERAF

Achteraf kan je er om lachen. Wat is er nu leuker dan met je hond te wandelen? Als kind vond ik dat al want bij gebrek aan een echte, wandelde ik met een onzichtbare hond. Doodserieus, met gestrekte arm, af en toe even halt houdend, ja, achteraf kan ik er om lachen met het zal best een vreemd gezicht zijn geweest.
Daarom kon ik het niet laten om met mijn sheltie - totaal doof en slechtziend - kleine stukjes te gaan wandelen. Zo ook op een stille zondagochtend. We namen een bekende route, een loop- annex fiets-
pad met aan beide zijden een grasstrook en aan één kant een brede vaart.
Omdat het zo stil was kon hij, Joerie, wel even los. We hadden afge-
sproken dat, als ik hard op de grond stampte, hij bij mij zou komen. Was hij wat te ver weg, dan zwaaide ik op een bepaalde manier en ook dan kwam hij er aan zo snel als zijn oude pootjes nog wilden.
Het was voorjaar en er zwom en vloog van alles langs en terwijl ik daar een poos van genoot, hoorde ik een zacht getik in de verte. Daar kwam een blinde, of heel slechtziende, mevrouw aan. Ze liep langs de graskant en tikte met haar stok beurtelings op het pad en in het gras. Ondertussen was Joerie een heel eind afgedwaald, te ver om met stampen te alarmeren. Bovendien stond hij precies in de route van de toch redelijk snel naderende mevrouw te snuffelen en aan gebaren had ik nu ook niks. Ik zag in gedachten al hoe de ramp zich zou voltrekken: de mevrouw zou mijn hond in de zij prikken, die schrok geweldig, maakte een salto, de mevrouw struikelde en samen zouden ze in het water tuimelen!
Zo vlug ik kon liep ik op hen af terwijl ik bedacht wat ik als waarschuwing naar de mevrouw moest roepen. Het lot besliste anders; Joerie was uitgesnuffeld en kwam op een holletje op mij af. Snel maakte ik hem vast en sloeg de veilige weg naar huis in, Ja, achteraf kon ik er wel om lachen...

Zoiets zal ik met Bowi voorlopig nog niet meemaken, nee dit dappere Schipperke past zelf op het vrouwtje. Onbekommerd maakten we een wandelingetje door de buurt en daar werd ik aangesproken door een jongeman. Hij was de weg kwijt en of ik hem: "sprechen Sie Deutsch?" kon helpen. Mijn antenne staat meestal op de BBC gericht, maar vooruit.
Terwijl ik mijn best deed de op school geleerde duitse woordjes in mijn hersenen te vinden liet hij mij een plattegrond zien. Zonder leesbril (lesebril?) kon ik er geen soep van maken dus deed ik een stap achteruit om, zoals velen wel bekend zal zijn, de nodige afstand te verkrijgen.
Daarop kwam hij weer op mij af met zijn plattegrond (hè, hoe zeg je nou leesbril in het duits). En ik weer een stap achteruit. Ineens had Bowi er genoeg van en na een paar boze keffen pakte ze de jongen bij de broeks-
pijpen. Het was nu toch al een hopeloze situatie, volgens mij moest hij helemaal aan de andere kant van de wijk zijn, dat ik zei maar gauw dat Bowi ein Polizeihund war und dort um die Ecke und immer geradeaus! (dat Bowi een politiehond was en daar de hoek om en steeds maar rechtuit).
Het zal je maar overkomen als buitenlander: eindelijk een vriendelijke Frie-
zin, word je gegrepen door een Belgische takketeef. Ja, ik kon er wel om lachen, achteraf....