|
| |
                        
Begraven of bakken
't Was heel erg koud in het bos en zeker op het vroege uur dat ik er
was. Sinds ruim een jaar heb ik gezelschap van een kennis van me. Elke
ochtend en middag lopen we samen met de honden en we klessebessen wat
af! Als ik met de meute arriveer en ze zegt: "geen kop te bekennen" dan
nemen we een andere route. Zo ook deze ochtend. Sinds kort loopt mijn
sheltiepupje ook mee, daar moet je goed op letten want alles is nog wat
vreemd. Mijn oudste sheltie had een fijne bontgevoerde jas aan dus we
konden er met z'n allen wel tegen. Bij de verlaten camping aangekomen
-alle gasten waren allang weg - zag ik op het erf een toom krielkippen
lopen. We deden net of we niets zagen en liepen snel door want wat je
niet ziet is er ook niet. Te laat natuurlijk; daar vlogen reeds twee
zwarte duivels (de schipperkes) het
 erf op met in hun kielzog vier
shelties. Zelfs de jas liep er met haar oude benen achteraan. Toen
hadden we alleen nog maar de pup aan onze zijde. Ik lijnde haar aan en
gaf haar aan de kennis Siepie die totaal verbijsterd op het pad bleef
staan. Ik schreeuwde intussen tegen mijn "vliegend vaatwerk": "kom hier,
kom hier" maar ze hoorden me niet eens vanwege het gekakel van de
kippen. En ja hoor, één van de shelties pakte zo'n fladderkip gewoon uit
de lucht! Het was net een wild-westvertoning. De moeder van de pup was
het fanatiekst tot mijn stomme verbazing en de blik in haar ogen duldde
geen tegenspraak. De schipperkes waren intussen bezig de kippen van hun
eigen erf te verjagen. We vlogen allemaal tegelijk over het erf. Siepie
was tot niks meer in staat, die bekeek de dolle bende en kwam niet meer
bij van het lachen. Eindelijk kwam de bende tot bedaren; de shelties
kwamen terug maar de schipperkes kregen er geen genoeg van en dus
keerden de shelties ook weer terug want zo'n kans krijg je niet zo vaak.
Intussen waren bij mij de rapen gaar en ik ging er weer achteraan. De
moeder van de pup stond in een hoek naar iets te kijken en ja hoor, tot
mijn schrik zag ik een kip liggen: op z'n rug, vleugels gespreid,
pootjes omhoog en de kop afgewend. Ik hoorde nog een eng geluid uit kip
komen en toen was het akelig stil. Een mens krijgt bij zoiets toch
vreemde gedachten want het eerste wat in me opkwam was: zal ik hem
begraven of bakken.
 Wat zal Cor de campingbaas er van denken? Ik zei ook
nog "moordenaar" tegen de sheltiemoeder. Ik hield het niet voor mogelijk
maar ineens zag ik de kip knipogen, dus hij leefde nog!
Eigenlijk had ik dat kunnen weten want mijn honden bijten nooit iets
dood; ik kon ze wel omhelzen. Ik pakte de gestresste kip op en wandelde
er mee naar Siepie. Die bleek net zo slecht te zijn als ik want het
eerste wat ze zei was: "meid, die moet je lekker braden, is 'ie dood?"
"Nou", zei ik "hij lijkt meer half levend". En geloof het of niet, ik
heb wel 10 minuten met die gehavende kip in m'n armen gelopen en maar
aaien. Toen hij al aardig droog was heb ik hem weer naar het erf
gebracht en neergezet, hij wankelde nog wel wat maar koos weer snel het
hazenpad. De volgende ochtend, oh jee, daar kwam Cor de campingbaas aan
en riep direkt: "ik krijg wel even duizend gulden van je, dat snap je
zeker wel". Ik zei meteen: "dan heb jij zeker heel bijzondere kippen".
Siepie en ik riepen tegelijk: "dat doen ze anders nooit hoor!", maar het
mocht niet baten want Cor ging verder in de rol van boze man en zei:
"jullie hebben me wakker gemaakt met je geschreeuw en ik wist meteen dat
jij het was want alleen jij kan zo ontiegelijk schreeuwen". Er werd
uiteraard naar mij gewezen. We hebben er nog smakelijk om gelachen want
Cor had alles gezien natuurlijk. Hij wilde wel van die kippen af maar ik
wilde dat liever niet op deze manier. Hij zat er verder niet mee en
gunde mijn honden wel hun pleziertje maar op mijn verzoek zou hij ze
toch maar weer in hun hok opbergen.
Mijn honden zijn wel vaker onhebbelijk want een paar dagen later stond
ik weer voor schut. Op de plaats waar ik gewoonlijk mijn auto parkeer
staat ook een bankje en 's zomers zitten daar wel vaak mensen op. Op een
middag zaten er twee dames op het bankje en ik had het zó druk met
foto's te laten zien aan kennissen, dat ik niet oplette. Siepie ging
eens achter een boom kijken en stond druk te praten met die twee dames.
Die hielden een plastic zak omhoog. Wat was er nou gebeurd? Eén van mijn schipperkes had die zak van het bankje gepakt en
één van de shelties had
dat weggegrist en stond de inhoud tezamen met nog 1 sheltie en 2 schipperkes achter die dikke boom op te vreten. Siepie kreeg de volle
laag; ze had onopgevoede honden en ze eisten vijf gulden
schadevergoeding want al hun brood was opgegeten. Ze adviseerde de dames
om pannenkoeken te gaan eten in Sloten en bovendien waren het helemaal
haar honden niet want ze heeft niet eens een hond. Mijn schipperkes, die
het meeste hadden verorberd, hebben 2 dagen zó verschrikkelijk veel
gepoept dat ik me toch afvroeg wat er nou eigenlijk voor beleg op die
boterhammen had gezeten. Siepie wist het antwoord want daar waren de
dames zo pissig over geweest: het waren dubbeldikke eieren, gebakken in
roomboter!W.T.
|
|
