Katie en Nika

Er werd me gevraagd of ik een stukje over mijn shelties wilde schrijven en aangezien ik de hele dag wel over mijn kanjers kan praten is dit geen probleem. Ik zal me eerst eens even goed voorstellen. Ons gezin bestaat uit John (mijn man) een dochter van 23 jaar Tanya, een dochter van bijna 18 jaar Michelle en ikzelf, Jurina ,van zoals de kinderen zeggen een halve eeuw oud (oei klinkt veel ouder dan het is) en natuurlijk onze twee kanjers Katie van 7 jaar en onze kleine Nika van 8 maanden.

Onze liefde voor shelties is 13 jaar geleden ontstaan nadat we een hond in het asiel zochten die op een sheltie leek maar niet geplaatst mocht worden vanwege te ernstige huidproblemen. De vrouw die ons hielp bij het asiel had zelf een sheltie en nodigde ons uit om daar kennis mee te maken, inmiddels  zijn we al 13 jaar goed bevriend en het sheltie aantal is uitgegroeid tot 3 bij haar en 2 bij ons.

Wij zijn begonnen met een tricolour met de naam Bridget, een geweldige vrije en lieve hond waar ik ontzettend van heb genoten en die we helaas met pijn in ons hart hebben moeten laten gaan afgelopen mei vanwege een hersentumor. Toen Brittje 2 jaar was ging het kriebelen en wilden we er nog een sheltie bij en dit werd Lindsey, een klein sable teefje waar we helaas kort van hebben mogen genieten want met 3 jaar is ze overleden aan nierfalen. De fokkers vonden dit zo erg voor ons dat we een herplaatsinghondje van hen kregen en dit werd Katie van 6 maanden. Dit was liefde op het eerste gezicht en dat is het altijd gebleven. Met Katie kan ik lezen en schrijven. Na Lindsey was dit wel wennen want Katie was echt een werkhondje dus naar behendigheid gegaan, helaas was Katie sneller dan ik (is dit helaas?) dus die  deed de baan op haar eigen tempo. Afgelopen mei hebben we dus Brittje in moeten laten slapen en twijfelden we of we er weer een sheltie bij wilden vanwege het verdriet van afscheid nemen. Op een ontmoetingsdag van shelties zeiden Hein en Lucia Essers tegen ons (waar Katie vandaan komt) dat Afke en Willem Bruijn een nestje hadden waar misschien nog een tricolour teefje zat. Jullie snappen het al, het ging toch weer kriebelen. Na een afspraak gemaakt te hebben zijn we er op een zondag naar toe gereden en wat een aardige mensen zijn dat. Gelukkig klikte het tussen ons en mochten we een teefje van ze. Dit werd Nika.

Nou over Nika kan ik een heel boek schrijven want die heeft batterijen die nooit of bijna nooit leeg zijn. Deze hond kunnen wij nooit te duur betaald hebben omdat deze zoveel rassen en diersoorten in zich verbergt dat ze onbetaalbaar is. We hebben haar gekocht als SHELTIE maar zodra we gaat eten dan stort ze zich in de bak als een WOLF, als we haar uitlaten dan denkt ze dat ze een HUSKY is terwijl de lijn echt niet langer is dan 5 meter. Los in het bos gaat ze als een HAZEWINDHOND achter alles aan wat beweegt en bij een andere hond reageert ze als een PITBULL totdat de hond naar haar toekomt en ze als een HAASJE achter mijn benen kruipt. Het is maar een klein MUISJE van 34 cm. Maar bovenal is het gewoon een hele blije KIP, je wordt altijd vrolijk van haar. Tussen Katie en Nika gaat het geweldig en ik ben met Nika gaan trainen in een binnenmanege en daar werken ze met een fluit en een clicker. Het " jagen" op alles wat beweegt heb ik er nu uit want als ik fluit is ze er als de KIPPEN bij om haar snoepje te halen en het is een heerlijke hond om met de clicker te werken. We worden op de training vaak als voorbeeld genomen omdat ze zo gigantisch slim is, maar soms net zo eigenwijs als een JACK RUSSELL maar zeg nou zelf, als ze 's avonds lekker moe gespeeld tegen je aan kruipen op de bank en ze adorerend naar je op kijken dan krijg je toch als sheltieliefhebber echt VLINDERS in je buik.

Groetjes van Jurina en natuurlijk van
Katie en Nika.