UIT LOGEREN

De Sheltieziekte schijnt ongeneeslijk en zeer besmettelijk te zijn. Het feit, dat onze drie kinderen allemaal een Sheltie hebben, is wel een duidelijk bewijs hiervan. Toen ze in de puberteit waren, kreeg ik steevast te horen, dat ze in ieder geval als ze volwassen waren zelf een hond zouden nemen, maar geen Sheltie, o nee, dat zou wat anders moeten worden. Ik heb destijds wel moedig mijn mond dicht gehouden, stilzwijgend denkend dat we ‘t allemaal wel zouden zien.

En nu, jaren later? De oudste is al geruime tijd getrouwd en het gezin is al aan de tweede Sheltie bezig, nadat de eerste overleden was. Onze dochter Christine heeft twee Shelties, een sable en een blue merle. Het blauwtje heeft onlangs pups gekregen, een hele gebeurtenis, waar ik zelf ook bijzonder van genoten heb. En onze jongste dochter heeft een sable Sheltie, die wij destijds samen uit Engeland hebben gehaald. Een leuke reis was dat, met onze eigen auto per trein overgestoken en daar het pupje opgehaald. Het hondje is al weer acht jaar oud, mijn Honey is twee jaar jonger en van dezelfde fokster afkomstig.

Tinker, die van onze jongste dus, heeft nogal eens bij ons gelogeerd in de tijd dat de kinderen van onze dochter geboren werden, maar werd dan weer zo spoedig mogelijk terug gehaald, want een huis zonder hond wordt maar “helemaal niks” gevonden. De laatste jaren gaat ze altijd mee op vacantie, meestal ergens in Frankrijk. Deze keer was het plan om in deze vroege mei-vacantie ‘even’ naar Engeland te gaan. Tinker werd dus bij mij gedropt en dat ging allemaal keurig. Het was al een behoorlijk lawaai in huis, want enkele dagen geleden had onze andere dochter een behoorlijk grote kooi met luid snaterend parkietjes hier geparkeerd. Honey vindt het prachtig en gaat er steeds naast staan om te proberen de lawaaimakers te pakken te krijgen, maar daar trekken ze zich gelukkig niets van aan en kwebbelen rustig door.

Op dezelfde manier als andere keren vroeger gaat Tinker - nu ze hier te logeren is - binnen bij de voordeur zitten om op haar vrouwtje te wachten. Ik houd lange redevoeringen tegen haar bij de bewuste deur, maar daarmee verandert er geheel niets: Door dit gat is ze verdwenen en door dit gat moet ze weer binnen komen, dus helaas hebben mijn inspanningen geen enkel resultaat.

Toch mooi meegenomen om op deze manier je ras nog eens weer goed te leren kennen. Een hond is een hond, maar zulke ervaringen maken je steeds weer blij met je keuze vele vele jaren geleden: Een Sheltie is een Sheltie is een Sheltie en zo is het!

N.J.C. R.- v. L.